من از قصه زندگی ام نمی ترسم

من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.

ای بهار زندگی ام

اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست

اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد

برگرد

باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را

باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا

باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.

بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم

بدان که قلب من هم شکسته

بدان که روحم از همه دردها خسته شده.

این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.

روزی که آمد تا روزی که رفت،انگار در یک خلع،یک رویا و یک آرزو گذشت،

آرزویی که به نتیجه نرسید و هدفی که به نشانه نزد.او رفت و برای ابد یک

نقطه خالی با یک سبد گل رز لیمویی به یادگار گذاشت.او رفت و من آرزو کردم

که هیچ‌گاه رفتنی بی برگشت تکرار نشود

------------------------------------------

دو قرن خسته و تنهام

دوسال انگار شده دوریت

چقدر تاریک این شبهام

چه احساس بدی دارم

هوا روشن شده انگار

هنوز بیداره بیدارم

کاش وقتی زندگی فرصت دهد

گاهی از پروانه ها یادی کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را

وقت قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی ست

از زلال چشمهایش تر شویم

وقت پائیز از هجوم دست باد

کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش وقتی چشم هایی ابریند

به خود آییم و سپس کاری کنیم

از نگاه زرد گلدان هایمان

کاش با غربت پرستاری کنیم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم

به نگاه سرخشان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها میشویم

با خدای یاس ها خلوت کنیم